جاده تنهایی در سال 1955 برای اتصال اولیه کیرونا در سوئد به آلتواتن در نروژ ساخته شد، اما کار بر روی این جاده به دلایل نظامی متوقف شد. پنج روستای کوچک به این جاده متصل شدند و آنها با یک بخش 20 کیلومتری متروکه در بیابان رها شدند. در طول جاده، مردم سامی و کشاورزان فنلاندی به زندگی خود ادامه می‌دهند. آنها هنوز این جاده را دارند و خودروهای بسیار قدیمی را بر روی یخ تورنتراسک آورده‌اند تا بتوانند در تابستان رانندگی کنند. یکی از مردان سالخورده‌ای که این جاده را ساخته است، سوئن-اریک استوکِل، نامه‌ای به سیاستمداران کیرونا می‌نویسد و از آنها می‌خواهد که جاده را تمام کنند تا مردم مجبور نباشند جان خود را برای رسیدن به جاده با عبور از دریاچه خطرناک تورنتراسک به خطر بیندازند. آیا این جاده هرگز تمام خواهد شد؟ و چه بر سر کودکانی که به دلیل آمدن کارگران جاده به بیابان و ملاقات با دختران محلی به دنیا آمدند، آمده است؟